Fri. Sep 24, 2021
ћирилица /latinica

Dragan Josipović – legenda i sigurnost

Izvor: FILTER

Najveće gradsko priznanje, Povelja Grada Istočno Sarajevo, odlukom odbornika Skupštine grada, ove godine dodijeliće se Draganu Josipoviću, penzionisanom general-majoru Vojske Republike Srpske.

Od juna 1992. do jula 1995. ranjavan je devet puta.

“Njegovo ime je legenda i sigurnost”, zapisao je u svom dnevniku dr Miodrag Lazić.

Biografija

Dragan Josipović je rođen 1957. u Banja Luci, od oca Voje, podoficira JNA i majke Stoje, domaćice. Pored njega roditelji su imali još dvoje djece. Oženjen je i ima četiri kćeri. Po nacionalnosti je Srbin. Krsna slava porodice je Sveti Nikolaj – Nikoljdan (19. decembar).

Završio je Osnovnu školu “Milan Radman” u Banja Luci 1972, Srednju upravnu školu 1976. u Banja Luci, Vojnu akademiju Kopnene vojske – smjer intendantske službe 1980. u Beogradu i Sarajevu sa vrlo dobrim uspjehom.

Proizveden je u čin potporučnika intendantske službe 20. jula 1980. godine, a unaprijeđen u čin poručnika 1981 .(prijevremeno), kapetana 1984, kapetana prve klase 1988, majora 1992, potpukovnika 1993.(vanredno), pukovnika 1994.(vanredno) i general-majora 6. decembra 1996. godine.

Obavljao je dužnosti: komandir nastavnog voda kursa komandira odjeljenja u Svilajncu, referent intendantske službe u mehanizovanom bataljonu u Somboru, komandir pozadinske čete u Subotici, zamjenik komandanta pozadinskog bataljona u 36. mehanizovanoj brigadi u Somboru, komandant samostalne pješadijske čete u Istočnoj Slavoniji, komandant pješadijskog bataljona u Baranji, Kopačevski rit, komandant Ilijaške lake pješadijske brigade Vojske Republike Srpske u Ilijašu, komandant Operativne grupe “Vogošća” Vojske Republike Srpske u Vogošći, komandant Z. sarajevske pješadijske brigade Vojske Republike Srpske u Vogošći, načelnik štaba za zaštitu predsjednika Republike Srpske, Antiteroristička brigada Policije Republike Srpske, u Srpskom Sarajevu, zamjenik načelnika Generalštaba Vojske Republike Srpske u Bijeljini, komandant 5. korpusa Vojske Republike Srpske, Sokolac i zamjenik pomoćnika načelnika Generalštaba Vojske Republike Srpske za pozadinu u Bijeljini.

Službovao je u garnizonima Svilajnac, Sombor, Subotica, Beli Manastir, Ilijaš, Vogošća, Srpsko Sarajevo, Sokolac i Bijeljina.

Početak oružanih sukoba u SFRJ zatekao ga je u garnizonu Subotica. Učestvovao je u odbrambenom ratu kao pripadnik Jugoslovenske narodne armije u Istočnoj Slavoniji i Baranji na dužnosti komandira samostalne pješadijske čete i komandanta pješadijskog bataljona i u Odbrambeno-otadžbinskom ratu srpskog naroda u Bosni i Hercegovini kao pripadnik Vojske i Policije Republike Srpske od 1. juna 1992. do 14. decembra 1995. godine.

Ranjavan je devet puta: jun 1992. godina, prostrel desne ruke metkom iz automatskog pješadijskog oružja, u Čekrčićima kod Ilijaša, jul 1992. geler u kičmu, u Lješevu kod Ilijaša, septembar 1992. geler u glavu, Vlaškovo kod Ilijaša, mart 1993. geler u potkoljenicu, objekat Mačak, Nišićka visoravan kod Olova, septembar 1993. geler u nogu na brdu Žuč kod Sarajeva, februar 1994. geler u vrat, Brda kod Srednjeg, jul 1994. geler u koljeno, Moševačko brdo, Nišićka visoravan kod Olova, novembar 1994. geleri u nogu i rame, Karaula kod Olova, jul 1995. geleri u ruku i u grudi, u selu Ljubina kod Ilijaša.

Aktivna vojna služba prestala mu je 28. maja 1996., a profesionalna služba prestala mu je septembra 2002. godine. Nakon prestanka službe radio je nekoliko poslova u privatnim firmama da bi mogao živjeti, hraniti porodicu i školovati djecu, jer nema nikakvih primanja. Član je Udruželja “Čast otadžbine”.

Sa porodicom živi u Subotici.

Odlikovanja i priznanja

Odlikovan u JNA:

  • Medalja za vojne zasluge
  • Orden za vojne zasluge sa srebrnim mačevima

Odlikovan u VRS:

  • Orden Karađorđeve zvijezde trećeg reda
  • Orden Karađorđeve zvijezde prvog reda.

Tokom službe ocjenjivan je šest puta, pet puta ocjenom ističe se i jednom naročito se ističe.

Iz knjige “Dnevnik ratnog hirurga” Dr Miodraga Lazića

25. april 1994. godine.
Ratna 1994. godina. Moja priča se zove Dragan Josipović. Starešina Vojske Republike Srpske, komandant slavne brigade Sarajevsko-romanijskog korpusa. A tamo negde, u Srbiji, u pitomoj Vojvodini, njegove četiri devojčice. Heroj, vitez i Sinđelić, komandant slavne Ilijaške brigade, udarna pesnica, čelik i srce bitke za Drinu i Goražde, osvetnik drinskih krvavih talasa. Ovo je moja priča o jednom čoveku, o živom heroju, heroju rata, koji čuva Srpstvo svom silinom vekova i krvlju predaka. Od njega se neprijatelju krv ledi. Čovek, otac četiri devojčice, došao je da se bori za srpski narod.

Borio se na najtežim ratištima, uvek na prvoj liniji, uvek napred. Ponekad i nekoliko stotina metara iza neprijateljske linije. Bog za svoje borce, uvek ispred njih i sa njima. Krajišnik po rođenju, Jugosloven po državljanstvu, borac VRS. Vole ga svi. Borci obožavaju. On je otelotvorenje svih srpskih junaka. Nema ga na televiziji, radiju, u novinama. Uvek u snopu vatre i neprijateljskih tromblona. Njegovo ime je legenda i sigurnost, i zato, Bože, čuvaj ga za ovaj narod i ovu zemlju! On je poslednji Mohikanac i Don Kihot, on je Obilić i Kosančić. On je srž Srpstva i, prosto, on je junak. Sinoć je došao sa Goražda, danas je u bolnici, u poseti svojim ranjenim borcima. “Najobičnijim od običnih boraca”. Ali to su njegova deca, njegovi borci.

Sedeo je kod mene, u sobi gde živim, u bolnici. Pričali smo, pričali obične priče, dva obična čoveka, istih sudbina i misli. Pričali o deci, o ljudima, o našim sudbinama, o onome što nas čeka, i gde smo. Skuvali smo kafu. Obojica pijemo dosta slatku. Hirurg, dve godine u ratu, u krvi do kolena, i heroj – ratnik, dve godine u vatri i smrti. Sede sami, kuvaju kafu, u sobi koja je slična onim studentskim.

Nasmeja se što spavam na dvosedu i moram kao produžetak staviti stolicu, za noge, jer je ležaj suviše kratak. A ja pomislih – kada i gde on spava? U zadnjih dvadeset pet dana jedva da je jednom skinuo čizme. To je borac i komandant što ostvari mnoge pobede.

Pričali smo obične ljudske priče, a ja zapamtih: “Jedva kupih deci polovne knjige”… ili: “Kada zaspim, a zazvoni poljski telefon, prvo u strahu pomislim da mi javljaju da je neki moj borac ranjen, ili poginuo. ” Dragane Josipoviću, i Tebi i sebi želim da stignemo do svog cilja, do svojih ideala, svojih verovanja. Dok je takvih kao što si Ti, dok je Tebe, dok je srpskog naroda i srpskih boraca, idemo napred, i verujemo!

Još nešto, priča o Tebi je moja prva priča o pojedincu. Ostajem dužan još jednu, priču o čoveku kojije dao svoj život za narod i Otadžbinu, i koji već živi u legendi: priču o Zoranu Borovini.

Popismo kafu sa po dve kocke šećera. Nisi hteo da popiješ rakiju – reče da piješ samo van rata, ili kad odeš kući. A kad si zadnji put bio kod kuće?

Ležerno, u maskirnoj uniformi, potamneloj od prašine, blata i znoja, ali s pečatom snage u živim borbenim očima, Josipović sede u vojni auto, mahnu, i ode. Gde?

Filter 2019